Ομιλία σε ημερίδα του Συνδέσμου Βιομηχανιών Θεσσαλίας και Κεντρικής Ελλάδος

ΘΕΜΑ:«Οι συνδεδεμένες με τον αμυντικό τομέα βιομηχανίες και η συμβολή τους στην προοπτική της τοπικής ανάπτυξης»

Κύριε Πρόεδρε, αγαπητοί φίλοι, κύριε Νομάρχη αγαπητέ φίλε Απόστολε, κ. Δήμαρχε, κύριε Πρόεδρε του Συνδέσμου Βιομηχανιών Θεσσαλίας και Κεντρικής Ελλάδος, αγαπητοί εκπρόσωποι των βιομηχανιών του νομού Μαγνησίας και ευρύτερα της Θεσσαλίας, αγαπητέ πρόεδρε του Εργατικού Κέντρου Θανάση Παπαδημόπουλε, κυρίες και κύριοι.

Για μένα είναι ιδιαίτερη τιμή και χαρά να συμμετέχω σε μια εκδήλωση που οργανώνει η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση και ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών και είναι διπλή τιμή γιατί βρίσκομαι στο νομό Μαγνησίας με ιστορική παράδοση στη βιομηχανική ανάπτυξη και παραγωγή.

Απόψε η εκδήλωσή μας είχε κάτι το πρωτότυπο. Μίλησαν οι εκπρόσωποι των βιομηχανιών με όρους παραγωγής και όχι με όρους διαμεσολάβησης, κι αυτό θέλω να τονίσω ιδιαίτερα ότι με καθιστά πραγματικά πολύ αισιόδοξο, όχι απλά για το μέλλον της Μαγνησίας. Πρέπει να είμαστε υπερήφανοι γιατί υπάρχουν επιχειρηματίες, αλλά υπάρχει και ένα εξαιρετικό εργατικό δυναμικό, που με ρεαλισμό μέσα από συνεργασίες, αλλά και μέσα από αγώνες διεκδίκησης, τελικά επιδιώκουν δίκαιους ρόλους.

Τα συμφέροντα δεν είναι ανταγωνιστικά και όποιος τα δει έτσι, πραγματικά δεσμεύει το αναπτυξιακό μέλλον και την προοπτική του Νομού Μαγνησίας, αλλά και της πατρίδας μας.

Για πρώτη φορά θέλω να σας ομολογήσω, συμμετέχω σε μια εκδήλωση που μίλησαν αυτοί που έπρεπε να μιλήσουν και δεν ήταν μια από καθ΄ έδρας παρέμβαση – ομιλία ενός πολιτικού εκπροσώπου της κυβέρνησης, αρμόδιου υπουργού, αλλά ακούσαμε αυτούς που έχουν φωνή, που πρέπει να τους δώσουμε φωνή, όπως είναι οι εκπρόσωποι των εταιρειών, οι εκπρόσωποι των εργαζομένων.

Κι εγώ πραγματικά είμαι ιδιαίτερα συγκινημένος για το υψηλό επίπεδο της συζήτησης, για το υψηλό επίπεδο των παρεμβάσεων, αλλά και γιατί μοιραζόμαστε κοινές αγωνίες για το μέλλον του νομού, το μέλλον της περιφέρειας, πάνω απ’ όλα για το μέλλον της πατρίδας μας.

Θέλω ιδιαίτερα να σας ευχαριστήσω όλες και όλους γιατί σήμερα ήταν μια ξεχωριστή εμπειρία για μένα, τόσο κατά τις επισκέψεις μου στις επιχειρήσεις στα εργοστάσια το πρωί, στις συναντήσεις με τις διοικήσεις, αλλά και με τους εργαζόμενους, όσο και αργότερα στις συναντήσεις που είχα στο 304 εργοστάσιο βάσης με τους εκεί εργαζόμενους και την διοίκηση. Μου δώσατε τη δυνατότητα και την ευκαιρία και γι’ αυτό σας ευχαριστώ, να έχω μια άμεση βιωματική εμπειρία για σημαντικά πράγματα που γίνονται εδώ στο νομό, που κανείς δεν τα ξέρει.

Εδώ γίνονται σημαντικά πράγματα και να μου επιτρέψετε να πω – συγκρίνοντας με την εμπειρία μου, στο Υπουργείο Εξωτερικών και από επισκέψεις την τελευταία περίοδο ως κυβερνητικό στέλεχος σε μεγάλες βιομηχανίες του εξωτερικού – δεν έχουμε να ζηλέψουμε πολλά πράγματα αγαπητές φίλες και φίλοι. Έχουμε μεγάλα περιθώρια, μεγάλες δυνατότητες στο χώρο των αμυντικών εξοπλισμών, στο χώρο των αμυντικών βιομηχανιών με το εξειδικευμένο επιστημονικό εργατικό και εργατοτεχνικό προσωπικό, πραγματικά να κάνουμε θαύματα.

Να κάνουμε θαύματα και στο στενό χώρο της αμυντικής βιομηχανίας, κυρίως όμως να κάνουμε θαύματα στο χώρο της έρευνας, της τεχνολογίας, της ανάπτυξης.

Είμαι πεπεισμένος πια και γι’ αυτό αισιόδοξος ότι παρά την κρίση, οικονομική, κοινωνική και δημοσιονομική, υπάρχουν οάσεις παραγωγικής δραστηριότητας στον τόπο μας, που μπορεί να ανοίξουν δρόμους, να συμβάλουν στην οικονομική, κοινωνική ανάπτυξη της χώρας, στην κοινή συλλογική προοπτική για την πατρίδα και το λαό μας.

Είμαι επίσης ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος γι’ αυτή την πρωτοβουλία, γιατί για πρώτη φορά, όσο μετέχω της πολιτικής, η αυτοδιοίκηση παίρνει πρωτοβουλίες απενοχοποιημένα, ακομπλεξάριστα απέναντι στο «μεγάλο κεφάλαιο», στους παραγωγούς επιχειρηματίες, γιατί για μένα σήμερα αυτά που είδα ήταν επιχειρηματίες παραγωγοί και όχι αεριτζήδες μεταπράτες.

Και θέλω να το πω σε όλους τους φίλους μας τους εργαζόμενους, πραγματικά υπάρχει μια σημαντική παραγωγική δραστηριότητα σε τούτο τον τόπο, γι’ αυτό είπα και προηγουμένως ότι είμαι συγκινημένος.

Είδαμε την αυτοδιοίκηση να συμμετέχει σε κοινές εκδηλώσεις με τους παραγωγούς επιχειρηματίες. Αύριο θα συμμετάσχω σε ανάλογες εκδηλώσεις που θα κάνουν οι διοικήσεις και τα σωματεία εργαζομένων των στρατιωτικών εργοστασίων βάσης στη συμβολή των οποίων θα επανέλθω.

Θα ήθελα να πω ότι χρειάζεται και μια άλλη εκδήλωση μέσα από πρωτοβουλίες για τη συνεργασία με τον πανεπιστημιακό χώρο. Δόξα τω Θεώ εδώ έχουμε ένα ισχυρό περιφερειακό πανεπιστήμιο, με πάρα πολλούς τομείς και με εξειδικευμένο προσωπικό και πιστεύω ότι το μέλλον, ιδιαίτερα της αμυντικής βιομηχανίας, περνά μέσα από τη συνεργασία με τα ερευνητικά κέντρα, τα ινστιτούτα, τα πανεπιστήμια της πατρίδας μας και τα τμήματα που έχετε εδώ στο Βόλο.

Κυρίες και κύριοι, φίλες και φίλοι, χειριζόμαστε ένα θέμα εξαιρετικά κρίσιμο, εξαιρετικά ευαίσθητο που συναντούσε εδώ και 35 χρόνια τη σιωπή των πολιτικών δυνάμεων, τη σιωπή του πολιτικού κόσμου. Η Εθνική Άμυνα ήταν ένα ταμπού για όλους μας και δεν είναι καθόλου τυχαίο και οι παλαιότεροι βουλευτές ανάμεσά μας θα το θυμούνται, ότι οι αμυντικές δαπάνες ψηφιζόντουσαν πάντα χωρίς καμία συζήτηση, χωρίς κανέναν δημογραφικό έλεγχο, χωρίς καμία θεσμική συνταγματικά κατοχυρωμένη διαδικασία. Μια σιωπή ένοχη; Απέναντι σε ένα δύσκολο τομέα, ένα ευαίσθητο τομέα που αφορούσε και αφορά την εθνική άμυνα της χώρας, την υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας και της εθνικής κυριαρχίας, των εθνικών δηλαδή συμφερόντων.

Αφορά όμως και κάτι άλλο εξίσου ίσως και πιο σημαντικό στη βαθιά κρίση που βρισκόμαστε σήμερα. Αφορά την παραγωγική βάση της χώρας, την ανασυγκρότηση της παραγωγικής βάσης, την οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη. Αφορά το κοινό μας μέλλον μέσα από τις επενδύσεις, την έρευνα, την τεχνολογία, τις συμπαραγωγές.

35 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση κινούμαστε όλοι σε ένα χώρο που θα μπορούσε να ήταν μοντέλο για επιχειρηματική παραγωγική δραστηριότητα, αλλά και μοντέλο για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Δεν είναι καθόλου τυχαίο και ειπώθηκε προηγουμένως και από τον Πρόεδρο του Συνδέσμου Βιομηχανιών, ότι η χώρα μας βρέθηκε για πάρα πολλά χρόνια και βρίσκεται ακόμη και σήμερα – δυστυχώς, είναι ένα «προτέρημα» – στην πρωτοπορία των αμυντικών δαπανών. Πρώτη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση με συμμετοχή ως ποσοστό του ΑΕΠ, δεύτερη χώρα ανάμεσα στα κράτη μέλη του ΝΑΤΟ. Για 35 ολόκληρα χρόνια βεβαίως με ισχυρά επιχειρήματα υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας απέναντι σε ένα γείτονα δύστροπο, αμφισβητία, αναθεωρητή των αρχών του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συνθηκών.

Όμως αν προσθετικά συνυπολογίσει κανείς τις τεράστιες αμυντικές δαπάνες και προσπαθήσει να τις συγκρίνει με την αναπτυξιακή προστιθέμενη αξία στη χώρα, θα δει ένα τεράστιο χάσμα, θα δει μια τεράστια ανισορροπία, θα δει μια εκρηκτική αντίφαση. Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα το οποίο χρειάζεται μια γερή αυτοκριτική από τις πολιτικές δυνάμεις και από το πολιτικό σύστημα καθώς και από τα κόμματα εξουσίας. Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη περίοδο και πιστεύω ότι γενναίες δόσεις αυτοκριτικής θα λειτουργήσουν ως καθαρτήριο και λυτρωτικό, ώστε να γίνουμε καλύτεροι ξεκινώντας ακόμη και από μηδενική βάση.

Κι εδώ τούτος ο χώρος της αμυντικής βιομηχανίας είναι ένας χώρος που μπορεί να οικοδομηθεί σε υγιείς βάσεις. Το πιστεύω, ξεπερνώντας την αρχαία σκουριά, τις πολλές συσσωρευμένες αμαρτίες, συνενοχές ανάμεσα στο κράτος και στις αμυντικές βιομηχανίες του δημόσιου, ενδεχομένως, δεν το ξέρω, συλλογικά και του ιδιωτικού τομέα.

Γιατί είναι ένας χώρος με αυξημένο βαθμό κακοπιστίας, καχυποψίας, δυσπιστίας. Εγώ θα σας έλεγα, προσωπικά και πολιτικά, αναλαμβάνοντας την ευθύνη, δικαίως είναι ένας χώρος με αυξημένο ποσοστό καχυποψίας, δυσπιστίας.

Είναι ένας χώρος, που βρέθηκε στο απυρόβλητο του δημοκρατικού ελέγχου. Και είναι ένας χώρος που δεν είχε το ανταποδοτικό του όφελος με όρους πραγματικής οικονομίας, με όρους δημιουργίας θέσεων εργασίας. Συγκριτικά πάντα με το τεράστιο κόστος αμυντικών δαπανών της χώρας τα τελευταία 35 χρόνια, από το 1974 και μετά.

Πολλοί από εσάς θα γνωρίζετε γιατί έχετε μεγάλη εμπειρία και βεβαίως διεθνή παρουσία, ότι η Ισπανία μια χώρα που ουσιαστικά εντάχθηκε στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 1986, ξεκίνησε από μηδενική βάση με αμυντικές δαπάνες που προσανατολίστηκαν στην πραγματική παραγωγή και είναι σήμερα ανάμεσα στις πρώτες χώρες διεθνώς με μια στέρεη, υγιή, παραγωγική βάση στον αμυντικό τομέα.

Τι συνέβη με εμάς; Τι έγινε με την Ελλάδα που θα μπορούσε ακόμη και με το μέγεθός της, ακόμη και με το ειδικό της βάρος μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ, να είναι στην πρωτοπορία της αμυντικής παραγωγής, στην πρωτοπορία του τομέα των αμυντικών εξοπλισμών; Έγιναν λάθη, έγιναν κακές εκτιμήσεις, υπήρξε ένας μονόδρομος και ένας μονομερής προσανατολισμός στο εξωτερικό για αγορές με μια λογική ποσοτική. Αυτή η λογική, η ποσοτική, διηύρε την αμυντική πολιτική των 35 τελευταίων χρόνων. Να αγοράσουμε, να σωρεύσουμε ποσότητες, ακόμη και μη αναγκαίων αμυντικών εξοπλισμών, να τους φέρουμε στη χώρα, αγνοώντας και τις πραγματικές επιχειρησιακές ανάγκες της πατρίδας μας, αγνοώντας όμως και την παραγωγική βάση. Τις οικονομικές και κοινωνικές δυνάμεις που θα μπορούσαν να συμμετάσχουν σ’ αυτές τις παραγωγές ή τις συμπαραγωγές.

Αυτή η ποσοτική προσέγγιση στο θέμα των αμυντικών εξοπλισμών, διέκρινε διαδοχικά και μέσα στην ιστορική διαδρομή τις κυβερνήσεις, τα κόμματα εξουσίας. Το έχουμε πληρώσει αυτό και πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, γιατί και εθνική άμυνα ισχυρή δεν αποκτήσαμε ποτέ, αν το δούμε αντίστοιχα με τους μεγάλους αμυντικούς εξοπλισμούς, αλλά και αυτό στο οποίο προσδοκούσαμε, την ανταποδοτική, διπλωματική υποστήριξη των ξένων προμηθευτριών χωρών, δεν κερδίσαμε. Και ασφαλώς δεν αποκτήσαμε ισχυρή αμυντική βιομηχανία, όπως θα έπρεπε. Γιατί θυμίζω, θα το ξέρετε όλοι πάρα πολύ καλά, ότι πολλές από τις επιλογές αμυντικού υλικού γίνονται με πολιτικές, διπλωματικές προσεγγίσεις, μιας καλύτερης υποστήριξης των εθνικών μας συμφερόντων, των εθνικών μας θεμάτων.

Ούτε εκεί αγαπητές φίλες και φίλοι, αν κάνουμε έναν απολογισμό δεν θα βρούμε από τις κύριες προμηθεύτριες χώρες μια καθαρή υποστήριξη στα εθνικά θέματα της πατρίδας μας. Μέχρι το 2006 αγοράζαμε F16 και παράλληλα η αμερικανική κυβέρνηση αναγνώριζε με την ονομασία Δημοκρατία της Μακεδονίας, τη γειτονική μας χώρα.

Άρα λοιπόν ο απολογισμός και θέλω να το πω αυτό με όλη την ευθύνη των λόγων ως Αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας, δεν είχε θετικό πρόσωπο, παρά τις γενναίες προσπάθειες, παρά τον πατριωτισμό των εργαζομένων και των επιχειρηματιών. Ο απολογισμός αυτός δεν είχε και δεν έχει μέχρι σήμερα θετικό πρόσωπο.

Καλώ όλους σας, όλες τις κοινωνικές παραγωγικές δημιουργικές δυνάμεις να δουλέψουμε μαζί στο χώρο των αμυντικών βιομηχανιών για να μπορέσουμε να βγάλουμε τον τομέα αυτό από το τέλμα. Να τον βγάλουμε από την κρίση, να τον δυναμώσουμε, να αναδείξουμε όλα τα συγκριτικά του πλεονεκτήματα και έχει πάρα πολλά.

Θέλουμε ως κυβέρνηση και ως Υπουργείο να μας εμπιστευτείτε και σας εμπιστευόμαστε για να δημιουργήσουμε μια νέα ισχυρή, έντιμη, ειλικρινή σχέση. Μια σχέση διαφάνειας, ετοιμότητας, παραγωγική και αποτελεσματική προς όφελος της ελληνικής οικονομίας, ασφαλώς της τοπικής και περιφερειακής ανάπτυξης και των εργαζομένων.

Αυτή τη σχέση μπορούμε να την οικοδομήσουμε με αμοιβαία ειλικρίνεια, πάνω σε μια νέα βάση, θεσμική, πολιτική, οικονομική και κοινωνική.

Ασφαλώς είσαστε άξιοι συγχαρητηρίων, γιατί έχετε να αντιμετωπίσετε τη γραφειοκρατία του κράτους, έχετε να αντιμετωπίσετε ένα εθνικό κράτος και μια εθνική δημόσια διοίκηση. Δυστυχώς είναι αυτή η ενοχική σχέση απέναντι στο χώρο των αμυντικών βιομηχανιών. Έχετε να αντιμετωπίσετε πολλές φορές σύγχυση, θα έλεγα, έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού.

Επίσης ένα θεσμικό πλαίσιο πολλές φορές αντιπαραγωγικό και αναποτελεσματικό. Ας ξεκινήσουμε από μια μηδενική σχέση και αυτή είναι η πρόθεσή μας, να αλλάξουμε το θεσμικό πλαίσιο. Ο Πρόεδρος του Συνδέσμου έκανε προτάσεις λογικές και ρεαλιστικές βγαλμένες μέσα από την εμπειρία.

Πολλοί από τους συνομιλητές παρενέβησαν επίσης και το πρωί στην επίσκεψή μου και απόψε έκαναν προτάσεις. Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι επιζητούμε τη συνεργασία, την επιδιώκουμε και θα την κατοχυρώσουμε και με τους εργαζόμενους και με τους επιχειρηματίες σ’ αυτή τη δύσκολη πορεία ελαχίστου θεσμικού πλαισίου, του νόμου 3433/2006. Θα είστε παρόντες, όχι απλά με τις εισηγήσεις σας, σε όλη τη διαδρομή διαμόρφωσης του νομοσχεδίου. Αναγνωρίζουμε το ρόλο σας και θέλουμε να μας εμπιστευτείτε, μηδενίζουμε το «κοντέρ» και ξεκινούμε από μια νέα βάση.

Έχω πολλές φορές συναντηθεί με εκπροσώπους και του ΣΕΒ και της ΓΣΕΕ και του ΣΕΚΠΥ και έχουμε συζητήσει όλα αυτά τα ζητήματα των προμηθειών. Τι μπορούμε να αλλάξουμε, τι μπορούμε να μεταρρυθμίσουμε στον αμυντικό τομέα. Μπορώ να σας πω μαζί με τον συνάδελφο κ. Βενιζέλο έχουμε διαμορφώσει μια πολύ καθαρή εικόνα για τις προτεραιότητές μας, για τις ανάγκες αλλαγών και μεταρρυθμίσεων στο χώρο.

Και ο νόμος 3433 ήταν ένας νόμος που ενώ σε ένα πρώτο επίπεδο επιχειρούσε να διασφαλίσει την διαφάνεια, ουσιαστικά ακύρωνε την επιζητούμενη αποτελεσματικότητα. Αυτοί οι δυο στόχοι, η διαφάνεια και η αποτελεσματικότητα, δεν είναι στόχοι ασύμπτωτοι, ή πολύ περισσότερο στόχοι συγκρουόμενοι. Μπορούμε να τους συμφιλιώσουμε. Μπορούμε και να υπερασπιστούμε τη διαφάνεια μέσα από το θεσμικό πλαίσιο και να υπερασπιστούμε την αποτελεσματικότητα προς όφελος των υγιών επιχειρηματικών δραστηριοτήτων στο χώρο των αμυντικών εξοπλισμών.

Μπορούμε να γίνουμε περισσότερο αποτελεσματικοί μέσα από αλλαγές αυτού του πλαισίου. Θέλω να σας εξομολογηθώ, ότι 6 μήνες με ταλαιπωρεί ακόμη η μελέτη του θεσμικού πλαισίου. Είναι ένας νόμος δαιδαλώδης, είναι 12 υπουργικές αποφάσεις, τις οποίες πολλές φορές, δεν μπορώ να ερμηνεύσω, δεν μπορώ να καταλάβω. Αντιφατικές μεταξύ τους, πολλές φορές αντικρουόμενες. Πώς είναι δυνατόν και εσείς να μπορείτε να δουλέψετε με ένα τέτοιο πλαίσιο;

Θα το αλλάξουμε ριζικά. Θα κάνουμε και με την δική σας συμβολή ένα θεσμικό πλαίσιο που να διαβάζεται, να γίνεται αντιληπτό απ’ όλους και να δεσμεύει όλους. Αντιγραφειοκρατικό, αποτελεσματικό, διαφανές.

Θέλω να πω δυο λόγια για τα αντισταθμιστικά οφέλη. Τα είπατε, εσείς κυρίως τα ζείτε ως εμπειρία. Πρόκειται για μια μελανή σελίδα. Δεν ξέρω πόσοι από εσάς και θέλω να είμαι έντιμος και ειλικρινής, έχετε ωφεληθεί στο παρελθόν από τα αντισταθμιστικά οφέλη. Είναι μια μελανή σελίδα στο χώρο των αμυντικών εξοπλισμών και θα κοπούν. Με τον καινούργιο νόμο τελειώνουν εδώ.

Πρέπει και έχω αναλάβει, ευτυχώς ή δυστυχώς, αυτή την ευθύνη να ξεκαθαρίσω το τοπίο. Ένα τοπίο των τελευταίων 15 χρόνων που δεν περιποιεί τιμή σε κανέναν από εμάς. Ένα τοπίο ανενεργών πλέον δευτερογενών συμβάσεων στο χώρο των αντισταθμιστικών, των «Α-Ω» , που δεν έχουν υλοποιηθεί, που έχουν χαθεί με πιστώσεις και ένα τοπίο μπλεγμένων ενεργών δευτερογενών συμβάσεων που πρέπει να ενεργοποιηθούν. Να ενεργοποιηθούν οι διαδικασίες των πιστώσεων για να μπορούν να πληρωθούν οι επιχειρήσεις και να μπορούν να στηρίζουν θέσεις εργασίας.

Μια κατάσταση δυστυχώς δαιδαλώδης και τραγελαφική, που είμαι αποφασισμένος να τη λύσω άμεσα. Δεν μπορούν μικρομεσαίες επιχειρήσεις σήμερα να ταλαιπωρούνται, τη στιγμή που έχουμε πρόβλημα αναπτυξιακό στη χώρα μας και έχουμε ανεργία, λόγω γραφειοκρατικών διαδικασιών, να στερούνται πιστώσεων υπηρεσίες του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας.

Άμεσα ενεργοποιούνται μέσα στον Απρίλιο αυτές οι πιστώσεις για όλες τις ενεργές συμβάσεις, δευτερογενείς παράγωγες συμβάσεις, των αντισταθμιστικών οφελών. Για να μπορέσουν οι επιχειρήσεις να οργανώσουν τις δραστηριότητές τους, να μπορέσουν να πληρώσουν χρέη, να μπορέσουν να στηρίξουν την παραγωγική τους βάση.

Θέλω να σας πω για τον χώρο των «Α-Ω» πως εγώ κλήθηκα να υπογράψω και το επέστρεψα πίσω εκνευρισμένος, ένα φάκελο που όριζε, ή προέβλεπε μεταξύ των αντισταθμιστικών οφελών και γυμναστήρια. Γυμναστήρια στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ή σε διάφορες αποκεντρωμένες υπηρεσίες του Υπουργείου. Αν αυτή είναι η παραγωγική προστιθέμενη αξία που προέρχεται από τους αμυντικούς εξοπλισμούς και από τις προμήθειες της χώρας, πραγματικά είναι κανείς όχι απλώς να διαμαρτύρεται, αλλά να εξοργίζεται και να εξεγείρεται.

Άρα λοιπόν τελειώσαμε με το χώρο των «Α-Ω» , ένα χώρο κακοδιαχείρισης, διαπλοκής, δημιουργίας και παραγωγής αντικινήτρων για την ανάπτυξη. Μας απασχολεί φίλες και φίλοι ιδιαίτερα το ζήτημα της ενσωμάτωσης στην εθνική έννομη τάξη, της κοινοτικής οδηγίας 81/2009. Χωρίς καμία αντιπολιτευτική διάθεση, μιλάμε με όρους εθνικούς, γιατί η άμυνα και οι αμυντικές βιομηχανίες είναι εθνική υπόθεση, είναι μια οδηγία την οποία διαπραγματεύτηκε η προηγούμενη κυβέρνηση τα τελευταία χρόνια. Εγκρίθηκε και υιοθετήθηκε από τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2009 και μας δημιουργεί πάρα πολλά προβλήματα. Χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας από κοινού για να τα λύσουμε. Να βρούμε τρόπους εντός ή εκτός εισαγωγικών. Αντιλαμβάνομαι ότι μιλάμε μεταξύ μας, μιλάμε μια γλώσσα για να μην εξειδικεύσω πολύ αυτά που θέλω να πω. Αυτή την οδηγία όφειλαν να την διαπραγματευτούν με καλύτερο τρόπο για να υπερασπιστούν με εθνικούς όρους την ελληνική αμυντική βιομηχανία του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Για μένα έχουν το ίδιο ειδικό αναπτυξιακό και παραγωγικό βάρος και ο δημόσιος τομέας και βεβαίως ο υγιής παραγωγικός ιδιωτικός τομέας.

Δυστυχώς η οδηγία έχει πάρα πολλές γκρίζες ζώνες και πάρα πολλά προβλήματα, γιατί μειώνει κατακόρυφα τις απευθείας αναθέσεις. Και θέλω να σας πω ότι δεν έχω καμία αντίρρηση στο να αξιοποιήσουμε ακόμη και τις απευθείας αναθέσεις εάν πρόκειται να επιβιώσουν, να σταθούν στα πόδια τους και οι βιομηχανίες στο δημόσιο και οι βιομηχανίες στον ιδιωτικό τομέα.

Πρέπει να αξιοποιήσουμε, το έχουμε ήδη κάνει σε σημαντικό βαθμό στο πλαίσιο της μελέτης της οδηγίας 81, την πρόταση του Συνδέσμου Βιομηχανιών για υπογραφή 15ετών προγραμματικών συμφωνιών με τις εταιρείες αμυντικών υλικών στη χώρα μας.

Πρέπει βεβαίως να μελετήσουμε και το κοινοτικό πλαίσιο, να δούμε τις ρωγμές μέσα από τις οποίες πρέπει να μπούμε για να υπερασπιστούμε τις εθνικές μας βιομηχανίες. Αυτή η οδηγία είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα των μεγάλων χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, παραγωγούς αμυντικών όπλων. Είναι ουσιαστικά κομμένη και ραμμένη στα μέτρα πρωτίστως της Γερμανίας και της Γαλλίας, δευτερευόντως της Ιταλίας και των άλλων παραγωγών χωρών.

Όμως εμείς μπορούμε, έχουμε τις δυνατότητες αυτές, μελετούμε, για να αξιοποιήσουμε αυτά που δεν λέγονται, ή αυτά τα περιθώρια που μας αφήνει η οδηγία. Και εδώ χρειαζόμαστε επίσης τη βοήθειά σας για να μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε με τον πιο παραγωγικό τρόπο το χρονικό διάστημα που μας μένει μέχρι τον Αύγουστο 2011. Δεν βιαζόμαστε, θα είμαστε οι τελευταίοι που θα ενσωματώσουμε την οδηγία στην εθνική έννομη τάξη. Και θα προετοιμαστούμε με τον πιο καλό τρόπο, έτσι ώστε να δημιουργήσουμε την αναγκαία θεσμική και πολιτική θωράκιση.

Όμως δεν σας κρύβω ότι μας απασχολεί πάρα πολύ. Είμαστε υποχρεωμένοι να την ενσωματώσουμε. Παράλληλα όμως είμαστε υπεύθυνοι απέναντι στις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας να τις υπερασπιστούμε. Επικρατεί στην Ευρώπη σήμερα, σε συνθήκες κρίσης, ο οικονομικός πατριωτισμός. Πρέπει να επιδείξουμε κι εμείς τον αντίστοιχο οικονομικό πατριωτισμό σε θέματα επιβίωσης δυναμικών βιομηχανιών μας, γιατί έχουμε κάθε συμφέρον να τις υπερασπιστούμε, να τις θωρακίσουμε, έναντι του σκληρού ανταγωνισμού.

Αναγνωρίζουμε και αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας ως κυβέρνηση και ως πολιτική ηγεσία του αρμόδιου υπουργείου, μια ευθύνη πολιτική για τη δημιουργία όλου εκείνου του πλαισίου που θα σας επιτρέψει ανεμπόδιστα, χωρίς γραφειοκρατικά εμπόδια να προχωρήσετε. Όμως, αυτή η ευθύνη δεν είναι μονομερής και δεν πέφτει μόνο πάνω στις πλάτες μας. Είναι και δική σας ευθύνη.

Γνωρίζετε πολύ καλά, γιατί έχετε συνεργασία με εταιρείες στο εξωτερικό, πόσο δυναμικά έχουν επενδύσει τα τελευταία χρόνια οι ευρωπαϊκές, αλλά και οι αμερικανικές εταιρείες στους τομείς της έρευνας, της τεχνολογίας, της ενσωμάτωσης καινοτομίας. Ευθύνη σας είναι και αυτή, να επενδύσετε στο χώρο της αμυντικής βιομηχανίας, να επενδύσετε επιστημονικά σε συνεργασία με ερευνητικά και πανεπιστημιακά κέντρα, σε νέες μεθόδους παραγωγής. Να αναλάβετε με τόλμη πρωτοβουλίες, βλέποντας τον ευρωπαϊκό και διεθνή ανταγωνισμό για συνεργασίες, συνέργειες και γιατί όχι συγχωνεύσεις. Να δείτε τη συνεργασία και τη συνέργεια με τον δημόσιο τομέα. Δεν είναι ανταγωνιστικοί οι δυο χώροι. Μπορούν να γίνουν κάλλιστα συμπληρωματικοί προς αμοιβαίο όφελος, προς όφελος δικός σας, των επιχειρηματιών, του δημοσίου, των εργαζομένων.

Δεν βρισκόμαστε σε μια σύγκρουση ανάμεσα στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα. Θέλω να σας πω για να εμπνεύσω ή να δημιουργήσω ένα κλίμα εμπιστοσύνης ανάμεσα σε όλους, ότι για μας έχουν τελειώσει οι πρακτικές κρατικοδίαιτης επιβίωσης των πάντων και της δικής σας και του δημόσιου τομέα. Νομίζω ότι έχουμε ευθύνη να σας υποστηρίξουμε σε ένα σκληρό ανταγωνιστικό περιβάλλον, δεν έχουμε όμως καμία ευθύνη να εκθέσουμε, ή να ανακυκλώσουμε κρατικοδίαιτες πρακτικές του παρελθόντος. Δεν είναι και προς το δικό σας συμφέρον.

Χάρηκα σήμερα, γιατί είδα πολλούς με αυτή την επιχειρηματική τρέλα, με αυτή την επιχειρηματική κουλτούρα, διανοούμενους επιχειρηματίες, – μην τον παρεξηγήσετε τον όρο – οι οποίοι παλεύουν μόνοι τους, χωρίς δάνεια, ή μόνο με τη δική τους τρέλα μακριά από εξαρτήσεις κρατικές ή κομματικές.

Για μας είναι μεγάλη ευθύνη να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο με κρατικοδίαιτες αντιλήψεις του παρελθόντος. Θέλω να σας πω επίσης, ότι δουλεύουμε στον τομέα των αμυντικών εξοπλισμών μέσα από τη μεγαλύτερη δυνατή διαφάνεια, δουλεύουμε θεσμικά και πολιτικά, γιατί έχουμε ανάγκη να τινάξουμε, όπως σας είπα αυτή τη δυσπιστία.

Δημιουργήσαμε θεσμικά την υποεπιτροπή Αμυντικών Εξοπλισμών της Βουλής, όπου φέρνουμε τις συμβάσεις για συζήτηση, έλεγχο, έγκριση από την Υποεπιτροπή, ώστε στη συνέχεια να έρθουν στο αρμόδιο κυβερνητικό όργανο, το ΚΥΣΕΑ.

Αυτή η Υποεπιτροπή δεν είναι μια τυπική διαδικασία για μας, είναι ουσιαστική και καλούμε όλα τα πολιτικά κόμματα να συμβάλουν και χαίρομαι ιδιαίτερα γιατί φέραμε τη συμφωνία πλαίσιο για τα υποβρύχια και ήταν πολύ σημαντικές, ανεξάρτητα το αν ψήφισαν υπέρ ή κατά, όλες οι παρεμβάσεις των εκπροσώπων των πολιτικών κομμάτων. Άρα ένα νέο θεσμικό πλαίσιο στη Βουλή. Το έχουμε ανάγκη κι εμείς, γιατί σ’ αυτή την κρίση αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος, έχουμε ανάγκη και εμείς να θωρακιστούμε ως πολιτικό σύστημα, ως πολιτικοί, ως βουλευτές, ως πολιτικά κόμματα.

Πιστεύω πως θα κληθείτε και εσείς να κάνουμε μια μεγάλη συζήτηση, το σχεδιάζουμε, στο πλαίσιο της Υποεπιτροπής, ακόμα και πριν την έναρξη της συνεργασίας για την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου.

Μιλήσαμε, γιατί είναι ο κοινός στόχος και αυτό θέλω να το επισημάνω, για κατάργηση ασφαλώς των «Α-Ω» και κυρίως ενίσχυση της εγχώριας βιομηχανικής συμπαραγωγής. Θυμίσατε ρυθμιστικές προσεγγίσεις του παρελθόντος που βοήθησαν αν και δημιούργησαν και σοβαρά προβλήματα λόγω της έλλειψης ευελιξίας στην εφαρμογή και του 35% και των προβλημάτων που δημιούργησε το 35%. Θέλουμε εγχώρια βιομηχανική συμπαραγωγή, θέλουμε εθνική προστιθέμενη αξία, αυτοί είναι οι βασικοί μας στόχοι.

Όμως θέλω να σας πω παίρνοντας ένα παράδειγμα από μια πρόσφατη εμπειρία διαπραγματεύσεων στο πλαίσιο διακρατικής συμφωνίας με στρατηγικό εταίρο, ότι δεν είναι η συμπαραγωγή, η διαδικασία εκείνη που πάντα είναι προς το συμφέρον των εθνικών βιομηχανιών.

Τι θέλω να σας πω μ’ αυτό, γιατί το αντιμετώπισα πρόσφατα μαζί με τον Βαγγέλη τον Βενιζέλο στη διαπραγμάτευση. Όταν το ποσοστό συμπαραγωγής αντί να είναι ενσωματωμένο στην αξία της προμήθειας, ουσιαστικά γίνεται ένα επιπλέον βάρος, προστίθεται στη συνέχεια, έτσι ώστε προστιθέμενο να βγάζει ογκώδη ποσά προμήθειας για ένα συγκεκριμένο αμυντικό εξοπλισμό.

Αυτό, αγαπητοί φίλοι, δεν είναι συμπαραγωγή. Αυτό είναι λεηλασία. Ούτε προστιθέμενη αξία είναι, ούτε συμπαραγωγή, αυτό είναι πλιάτσικο. Δηλαδή αν είναι να υποστηρίξουμε την Εθνική Αμυντική Βιομηχανία βάζοντας βάρη στον εθνικό προϋπολογισμό, αντιλαμβάνεστε, ότι εμείς δεν μπορούμε να αναλάβουμε αυτή την ευθύνη, πολύ περισσότερο όταν είμαστε σ’ αυτή τη συγκυρία της οικονομικής και δημοσιονομικής κρίσης. Πολύ περισσότερο όταν στόχος μας είναι ο εξορθολογισμός στην κατεύθυνση της μείωσης των αμυντικών δαπανών. Πολύ περισσότερο όταν στόχος μας είναι να επαναξιολογήσουμε, να εξορθολογήσουμε και τις επιχειρησιακές ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων, να φύγουμε δηλαδή με άλλα λόγια από τη λογική του Σούπερ Μάρκετ που μπαίνω και αγοράζω ό,τι γυαλίζει στο μάτι μου και να πάμε σε μια πραγματική νέα στρατηγική ειλικρινών, πραγματικών, ουσιαστικών επιχειρησιακών αναγκών.

Συμπαραγωγή κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο διαπραγμάτευσης, είναι για μας αδύνατον να το δεχτούμε. Θέλουμε τη μεγαλύτερη δυνατή συμπαραγωγή, παλεύουμε καθημερινά για να φτάνουμε στις διαπραγματεύσεις συμπαραγωγής σε ποσοστά 40% και πάνω. Αλλά αν είναι να αυξάνουν το ποσοστό συμπαραγωγής αυξάνοντας συγχρόνως και το τελικό κόστος της προμήθειας, αντιλαμβάνεστε, ότι αυτό ούτε ο προϋπολογισμό το αντέχει, ούτε η ελληνική κοινωνία και ο ελληνικός λαός. Διότι σε μια περίοδο που παίρνουμε δυσάρεστα και επώδυνα μέτρα δεν μπορούμε να χρηματοδοτούμε τέτοιο κόστος αμυντικών εξοπλισμών.

Πρέπει να βρούμε πολλές άλλες επιμέρους πτυχές, έτσι ώστε και να λύσουμε προβλήματα προς όφελός σας, αλλά να λύσουμε προβλήματα και προς όφελος του εθνικού προϋπολογισμού, των εθνικών δαπανών, προς όφελος δηλαδή ουσιαστικά του ελληνικού λαού και της συλλογικής μας ανάπτυξης.

Τα λέω αυτά περισσότερο για να κεντρίσω έναν κοινό προβληματισμό που πρέπει να μας διέπει, για να βάλω μια μικρή βάση σε μια σχέση ειλικρίνειας, εντιμότητας και αμοιβαίας εμπιστοσύνης που πρέπει να διέπει τις σχέσεις μας με τον κλάδο των Αμυντικών Βιομηχανιών. Ιδιαίτερα εδώ στο Νομό Μαγνησίας που ιστορική τύχη το έχει φέρει να έχει συγκεντρωθεί ένα σημαντικό κομμάτι της Αμυντικής Βιομηχανίας, θέλω να είστε βέβαιοι ότι θα έχετε τη συμπαράσταση, τη βοήθεια, με προϋπόθεση τον σεβασμό στους εργαζόμενους. Οι εργαζόμενοι δεν είναι αντίπαλοί σας, είναι ένας αναπτυξιακός παράγοντας και για τη Μαγνησία και για τη Θεσσαλία και για την Ελλάδα. Πρέπει να υπάρχει συνεργασία, να υπάρξουν βεβαίως διεκδικήσεις, πρέπει να γίνεται σεβαστό το Εργατικό Δίκαιο και οι εργασιακές σχέσεις και όλο το ευρωπαϊκό και ελληνικό κεκτημένο πάνω στα ζητήματα εργασιακών σχέσεων.

Κι αυτό είναι ένα ζήτημα που αφορά και βαραίνει τους επιχειρηματίες της περιοχής αλλά και της χώρα μας, όταν αναλαμβάνουμε όλοι ευθύνες, όταν τις μοιραζόμαστε, μοιραζόμαστε βάρη. Νομίζω, ότι είναι πατριωτικό καθήκον όλων να αναλάβουμε ισομερώς, δίκαια τα βάρη αυτά. Το κάνουν και άλλες χώρες και στην Ευρώπη, αλλά και στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου αναπτύσσεται ένας ισχυρός πατριωτισμός όχι με εξαλλοσύνες και ρητορικές της πλειοδοσίας, για το καλό της πατρίδας, για το καλό του τόπου.

Τα είπα αυτά κυρίως από καρδιάς αν θέλετε και από μυαλού μέσα από την εξάμηνη εμπειρία διακυβέρνησης της χώρας, μέσα από μια πολύχρονη εμπειρία, από άλλο χώρο, το χώρο της εξωτερικής πολιτικής σε συνεργασία με το χώρο της Εθνικής Άμυνας.

Μας ενδιαφέρει να οικοδομήσουμε αυτές τις σχέσεις εμπιστοσύνης. Ξέρουμε, τουλάχιστον το έχουμε συνειδητοποιήσει πολιτικά, ότι είναι προς όφελος όλων μας, προς όφελος της ανάπτυξης της πατρίδας μας να εκκινήσουμε από μια νέα υγιή βάση. Θέλω να γνωρίζετε, δεσμεύομαι γι’ αυτό, ότι από την πλευρά μας θα εργαστούμε και θα συμβάλλουμε στην εμπέδωση αυτής της υγιούς σχέσης και συνεργασίας.

Σας ευχαριστώ πολύ. Είμαι έτοιμος να ακούσω τις παρατηρήσεις, να δεχτώ τις ερωτήσεις σας και τις ενστάσεις σας βεβαίως για να μπορέσουμε να αποτυπώσουμε και να διατυπώσουμε απόψεις που θα είναι χρήσιμες και για μας. Έχουμε ανάγκη τις απόψεις σας, δεν θα σας αποκλείσουμε, αντίθετα θα συνεργαστούμε μαζί σας και γι’ αυτό το λόγο η σημερινή μέρα στη Μαγνησία ήταν για μένα εξαιρετικά χρήσιμη, εξαιρετικά πολύτιμη και φεύγω περισσότερο σοφός, περισσότερο έμπειρος σε ένα ιδιαίτερα ευαίσθητο χώρο.

Ευχαριστώ πολύ.