Παρέμβαση Πάνου Μπεγλίτη στην Ολομέλεια της Βουλής επί της Πρότασης Νόμου του ΠΑΣΟΚ “Ρύθμιση των θεμάτων που αφορούν την κυριότητα της λίμνης Βιστωνίδας και των παραλίμνιων εκτάσεων, την ανταλλαγή ακινήτων μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της ιεράς Μονής Βατοπεδίου του Αγίου Όρους και συναφείς διατάξεις”.

Κατά την παρέμβασή του στην Ολομέλεια της Βουλής επί της Πρότασης Νόμου του ΠΑΣΟΚ «Ρύθμιση των θεμάτων που αφορούν την κυριότητα της λίμνης Βιστωνίδας και των παραλίμνιων εκτάσεων, την ανταλλαγή ακινήτων μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της ιεράς Μονής Βατοπεδίου του Αγίου Όρους και συναφείς διατάξεις», ο κ. Μπεγλίτης τόνισε ότι έχουμε την ευθύνη να ξαναδούμε, χωρίς φόβο, αλλά με σεβασμό στην ανάδειξη της ορθόδοξης παράδοσης, με σεβασμό στην ανάδειξη του πολιτιστικού πλούτου της Ορθοδοξίας, τα ζητήματα των σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας, όχι με αντιπαραθετική αντιμετώπιση αλλά με σεβασμό. Να ξαναδούμε τους διακριτούς ρόλους, τον εξορθολογισμό και τον εκσυγχρονισμό των σχέσεων κράτους και Εκκλησίας. Να δούμε τελικά το διοικητικό διαχωρισμό σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας.

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο της παρέμβασης του κ. Μπεγλίτη:

« Η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού συμφωνεί ότι η υπόθεση του Βατοπεδίου είναι ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά, θεσμικά, οικονομικά, ηθικά, αλλά θα πρόσθετα και αισθητικά σκάνδαλα που έζησε ο ελληνικός λαός τη μεταπολιτευτική περίοδο.

Όλα αυτά τα τελευταία τέσσερα χρόνια γίναμε μάρτυρες μιας παρέλασης κρατικών και παρακρατικών κύκλων, εκκλησιαστικών και παρεκκλησιαστικών κύκλων, που συναλλάχθηκαν με το κράτος, που εκμεταλλεύτηκαν το κράτος, που διέφθειραν το κράτος, που πλούτισαν από τις συναλλαγές αυτές. Και σε αυτό πρέπει όλοι, με πολιτική ευθύνη, να τοποθετηθούμε και βεβαίως, πρωτίστως η Κυβέρνηση να αναλάβει τις δικές της πολιτικές ευθύνες.

Το ΠΑΣΟΚ ανέλαβε τη δική του πολιτική ευθύνη, ως πράξη δημοκρατικής ευθύνης, να φέρει στη Βουλή με νομοθετική πρωτοβουλία το σχέδιο νόμου για να λύσουμε αυτά τα τεράστια προβλήματα που δημιουργήθηκαν τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Είναι πράξη σεβασμού της δημοκρατικής νομιμότητας, είναι πράξη υπεράσπισης του δημοσίου συμφέροντος, είναι πράξη πάνω από όλα υπεράσπισης της δημόσιας περιουσίας.

Πολύ περισσότερο, σήμερα, σε μια περίοδο βαθιάς οικονομικής και κοινωνικής κρίσης έχει ιδιαίτερη σημασία η πρωτοβουλία μας για την υπεράσπιση της δημόσιας περιουσίας, η οποία θα μπορούσε να αξιοποιηθεί για τις ανάγκες του ελληνικού λαού, για τις ανάγκες της πραγματικής οικονομίας και όχι για τις ανάγκες εκκλησιαστικών και παρεκκλησιαστικών κύκλων, όχι για τις ανάγκες όλων αυτών των κυκλωμάτων που πλούτισαν με την ανοχή ή τη συνευθύνη κυβερνητικών παραγόντων.

Είναι μια πράξη σεβασμού στο Σύνταγμα που ρυθμίζει με τον πιο καθαρό τρόπο το χαρακτηρισμό ως δημοσίων, κοινόχρηστων πραγμάτων τις λίμνες ή τις λιμνοθάλασσες. Είναι μια πράξη σεβασμού στο νόμο, ακόμα, αν θέλετε και στον Αστικό Κώδικα.

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι υπήρξε σοβαρή βλάβη του δημοσίου συμφέροντος και της δημόσιας περιουσίας. Μέσα από τη διαδικασία των υποτιμολογήσεων ή των υπερτιμολογήσεων, έχουμε σοβαρή βλάβη. Έχουμε σοβαρή βλάβη της δημόσιας περιουσίας και του δημόσιου συμφέροντος από τον αποχαρακτηρισμό δασικών εκτάσεων, από τον αποχαρακτηρισμό αρχαιολογικών χώρων ή ακόμα και περιοχών οι οποίες έχουν ενταχθεί στο Κοινοτικό Πρόγραμμα NATURA.

Και έρχεται σήμερα ο κ. Υφυπουργός να απαντήσει στη νομοθετική πρωτοβουλία, λέγοντας ότι δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Το αντίθετο θα έλεγα και το αποδείξαμε και με τον Κοινοβουλευτικό Εκπρόσωπο και με τους Εισηγητές μας, ότι είναι μια πρωτοβουλία που παρέχει νομική ασφάλεια, που υπερασπίζεται τις βασικές αρχές του κράτους δικαίου, την ασφάλεια των συναλλασσόμενων.

Αντίθετα, φοβάμαι, κύριε Υφυπουργέ, ότι η δική σας πρωτοβουλία, με την υπουργική απόφαση του Οκτωβρίου του 2008, θα παρατείνει τη νομική ανασφάλεια, θα προκαλέσει νομικό κενό. Ήδη και εσείς ομολογήσατε ότι βρίσκονται σε εξέλιξη δίκες γύρω από αυτό το θέμα, κυρίως, καλόπιστων τρίτων απέναντι στη Μονή Βατοπεδίου. Και πολύ περισσότερο φοβάμαι ότι θα πάμε σε δικαστικές διαδικασίες μακρόσυρτες, χρονοβόρες, όπου δεν θα υπερασπισθούμε τελικά το δημόσιο συμφέρον.

Θα μπορούσαμε να δούμε τη δική σας πρωτοβουλία ενταγμένη σε αυτήν την πρωτοβουλία που πήρε το ΠΑΣΟΚ. Έχουμε τη διάθεση για να συνεννοηθούμε πάνω σε αυτό το ζήτημα, αλλά βλέπουμε ακόμα και σήμερα μια κάθετη αντίδραση από την πλευρά της Κυβέρνησης. Θα έλεγα ότι πρόκειται από την πλευρά σας για μια πρωτοβουλία που επιχειρεί πολιτικά να συμψηφίσει το σκάνδαλο του Βατοπεδίου και μάλιστα, ήρθατε προκαταβολικά για να επηρεάσετε και τις ίδιες τις εργασίες της Εξεταστικής Επιτροπής.

Θα μου επιτρέψετε με την ευκαιρία αυτή να θίξω ένα κρίσιμο ζήτημα που θα πρέπει να μας αφορά όλους, να αφορά τις πολιτικές δυνάμεις, το πολιτικό σύστημα, γιατί δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Πολλά άλλα «Βατοπέδια» εξελίσσονται δικαστικά αυτή τη στιγμή σε όλη την Ελλάδα.

Εγώ θα ήθελα να αναφερθώ σε μια περίπτωση που απασχολεί την κορινθιακή κοινωνία, μια περίπτωση που δημιουργήθηκε πρόσφατα με μια Μονή, την Μονή του Τιμίου Σταυρού, σε ένα Δημοτικό Διαμέρισμα της ημιορεινής Κορινθίας, το Δημοτικό Διαμέρισμα Μαψού στο Δήμο Τενέας.

Φαντάζομαι, κύριε υπουργέ, ότι το γνωρίζετε. Ήρθε η Μονή με χρυσόβουλα βυζαντινών αυτοκρατόρων του 10ου αιώνα και διεκδικεί τίτλους ιδιοκτησίας από τους αγρότες της περιοχής της Τενέας. Αυτή τη στιγμή έχει προσφύγει στα δικαστήρια.

Τι θα γίνει τελικά αν το δικαστήριο αναγνωρίσει αυτούς τους τίτλους ιδιοκτησίας στο Μοναστήρι, με βάση τα χρυσόβουλα; Τελικά ή θα αναγκαστεί το δημόσιο και η τότε κυβέρνηση να πάει σε διαδικασία ανταλλαγών ή ουσιαστικά, οι αγρότες της περιοχής θα είναι όμηροι, του Μοναστηριού.

Πιστεύω ότι θα πρέπει να το δούμε όλοι με συνείδηση των ευθυνών μας αυτό το τεράστιο πρόβλημα διαχείρισης των χρυσοβούλων και όλων αυτών των τίτλων- ιστορικών, κατά την προσωπική μου άποψη, τίτλων- που παράγουν, σήμερα, εμπράγματα ή ενοχικά δικαιώματα. Βρισκόμαστε στο 2008 και το πολιτικό μας σύστημα, οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας δεν μπορούν να στέκονται φοβικές, περιδεείς, θα έλεγα πελιδνές απέναντι στην πολιτική δύναμη εκκλησιαστικών κύκλων. Και πραγματικά, δεν περιποιεί τιμή στο πολιτικό σύστημα ότι βρισκόμαστε ακόμα και σήμερα σε ένα τεράστιο νομικό κενό απέναντι σε αυτό το κρίσιμο ζήτημα ως προς την αναγνώριση τίτλων ιδιοκτησίας.

Είναι ένα θέμα που οφείλουμε να το λύσουμε, χωρίς τη λογική του πολιτικού κόστους. Είναι ένα θέμα που, αν δεν καλυφθεί αυτό το νομικό κενό, θα παράξει πολιτικό κενό και μάλιστα, σήμερα, που είμαστε σε μια περίοδο κρίσιμης οικονομικής και κοινωνικής συγκυρίας, με κρίση αξιοπιστίας και νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος, οφείλουμε όλοι να τοποθετηθούμε με αίσθημα ευθύνης.

Τελειώνοντας, θα έλεγα ότι έχουμε την ευθύνη να ξαναδούμε, χωρίς φόβο, αλλά με σεβασμό στην ανάδειξη της ορθόδοξης παράδοσης, με σεβασμό στην ανάδειξη του πολιτιστικού πλούτου της Ορθοδοξίας, τα ζητήματα των σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας, όχι με αντιπαραθετική αντιμετώπιση αλλά με σεβασμό. Να ξαναδούμε τους διακριτούς ρόλους, τον εξορθολογισμό και τον εκσυγχρονισμό των σχέσεων κράτους και Εκκλησίας. Να δούμε τελικά το διοικητικό διαχωρισμό σχέσεων Πολιτείας και Εκκλησίας.